Pierwsze pytanie nie brzmi: ile foteli się zmieści? Brzmi: które miejsca będą używane najczęściej? Od nich zaczynamy projekt, a dopiero potem dokładamy miejsca dodatkowe lub okazjonalne.
Układ siedzeń wpływa na znacznie więcej niż wygodę. Wyznacza odległość od ekranu, wysokość podestu, położenie głośników, szerokość przejść i miejsce głównego odsłuchu. Dlatego nie powinien powstawać na końcu, kiedy większość decyzji jest już zamknięta.
Nie każde miejsce w sali musi być identyczne. Ważne, żeby różnice były świadome: główny rząd może być przeznaczony dla domowników, a drugi dla gości. Problem zaczyna się wtedy, gdy próbujemy obiecać ten sam komfort wszystkim, mimo że pomieszczenie nie daje na to warunków.
Dobry układ siedzeń w kinie domowym to kompromis zaplanowany świadomie: tyle miejsc, ile sala pomieści bez szkody dla obrazu, dźwięku i wygody. Poniżej mity, które najczęściej prowadzą do kompromisów, których nikt nie zaplanował.
Oto kilka najczęstszych mitów, które słyszymy:
Mit
„Siedziska to jedna z ostatnich decyzji..”
Rzeczywistość
Liczba miejsc, ich rozmieszczenie i typ foteli wpływają na niemal każdy element sali. Od nich zależą wielkość i wysokość ekranu, długość pomieszczenia, konstrukcja podestu, rozmieszczenie głośników oraz szerokość przejść. Dlatego układ siedzeń ustalamy, zanim powstanie szczegółowa koncepcja wnętrza i systemu.
Mit
„Dwa rzędy zawsze są lepsze niż jeden.”
Rzeczywistość
Drugi rząd ma sens tylko wtedy, gdy pomieszczenie zapewnia odpowiednią długość, wysokość i przestrzeń na podest oraz przejście. W mniejszej sali jeden dobrze ustawiony rząd może dać lepszy widok, dźwięk i większy komfort niż dwa rzędy wciśnięte między ekran a tylną ścianę.
Mit
„Najlepsze miejsce znajduje się dokładnie na środku sali.”
Rzeczywistość
Środek ekranu i środek rzędu są ważnymi punktami odniesienia, ale geometryczny środek długości pomieszczenia nie zawsze jest dobrym miejscem do siedzenia. W tym obszarze bas może być nierówny lub wyraźnie osłabiony. Położenie głównego rzędu wynika z połączenia odpowiedniej odległości od ekranu, akustyki i układu całej sali.
Mit
„Tylny rząd to najlepsze miejsce.”
Rzeczywistość
W prywatnym kinie głównym miejscem odsłuchu często jest pierwszy rząd. Fotele ustawione zbyt blisko tylnej ściany mogą znaleźć się w miejscu, w którym bas staje się ciężki, nierówny albo zbyt dominujący. Tylny rząd może być bardzo dobry, ale potrzebuje przestrzeni za oparciami.
Mit
„Jeśli fotele mieszczą się na rzucie, będą wygodne.”
Rzeczywistość
Sam wymiar fotela w pozycji zamkniętej nie wystarcza. Trzeba uwzględnić rozłożenie oparcia i podnóżka, szerokość podłokietników, dojście do miejsc środkowych oraz przestrzeń między rzędami. Układ, który wygląda poprawnie na wizualizacji, po rozłożeniu foteli może zablokować przejście.
Mit
„Podest ma standardową wysokość.”
Rzeczywistość
Wysokość podestu oblicza się dla konkretnej sali. Zależy od wysokości i położenia ekranu, odległości między rzędami, rodzaju foteli oraz linii wzroku ponad głowami osób siedzących z przodu. Zbyt niski podest nie poprawi widoczności, a zbyt wysoki może niepotrzebnie zabrać wysokość pomieszczenia.
Mit
„Im więcej foteli, tym lepsze kino.”
Rzeczywistość
Każde dodatkowe miejsce zwiększa szerokość rzędu albo zmniejsza przestrzeń na przejścia. Może też przesunąć część widzów poza obszar najlepszego obrazu i dźwięku. Dobra sala nie mieści największej możliwej liczby osób — mieści tyle osób, ile może wygodnie korzystać z niej na co dzień.
Jak zaprojektować układ siedzeń w kinie domowym
Zaczynamy od głównego miejsca odsłuchu. Jego położenie wynika z odległości od ekranu i akustyki sali. Punktem wyjścia bywa reguła 38%, czyli ustawienie głównego rzędu w około 38% długości sali od przedniej lub tylnej ściany, gdzie bas jest zwykle bardziej wyrównany niż na środku. Potem dobiera się typ foteli. Model z rozkładanym oparciem i podnóżkiem potrzebuje po rozłożeniu znacznie więcej miejsca niż na katalogowym rzucie, dlatego odstęp między rzędami planuje się dla pozycji leżącej, a nie siedzącej.
Drugi rząd wymaga podestu, którego wysokość oblicza się z linii wzroku ponad głowami osób z przodu. Zwykle mieści się w przedziale 30–45 cm, ale dokładna wartość zależy od wysokości dolnej krawędzi ekranu i odległości między rzędami. Na koniec sprawdza się przejścia: dojście do miejsc środkowych, schody na podest i drogę do wyjścia przy zgaszonym świetle.
Zasada systemuNajpierw projektujemy miejsca, z których naprawdę dobrze ogląda się film. Dopiero później dopasowujemy do nich ekran, dźwięk i całe pomieszczenie.
