David Fincher przedstawia 26 ulubionych filmów
David Fincher, reżyser i producent filmowy, który wcześniej był nominowany do Oscara za pracę przy filmie „Cudowna sprawa Benjamina Buttona”, należy do rzadkiej grupy twórców filmowych, którzy rozpoczęli karierę w dziedzinie efektów wizualnych.
Przebijając się przez branżę z obszaru animacji, po pracy z George’em Lucasem przy „Pewnego razu…” na początku lat osiemdziesiątych, Fincher doskonalił swoje umiejętności filmowe jako asystent operatora i fotograf planu specjalnego na planach kultowych filmów takich jak „Powrót Jedi” oraz „Indiana Jones i Świątynia Zagłady”.
Następnie, gdy jego miłość do kina rosła w niespotykanym dotąd tempie, Fincher postanowił spróbować swoich sił jako reżyser, tworząc reklamę dla American Cancer Society, która ukazywała przerażającą scenę, w której płód pali papierosa — decyzja ta plasowała go obok takich twórców jak Spike Jonze i Zack Snyder, którzy również rozpoczęli swoją karierę jako filmowcy propagandowi.
Ciągle studiując kino i próbując przełamać się w branży, Fincher tworzył reklamy dla dużych, znanych firm, takich jak Levi, Nike, Sony, Coca-Cola, Chanel i innych, a następnie zrobił kolejny krok, zaczynając ściśle współpracować z Madonną przy tworzeniu teledysków dla tej popgwiazdy przez większość lat osiemdziesiątych. Jego wielki przełom nastąpił jednak w 1992 roku, kiedy zadebiutował jako reżyser filmowy przy wielobudżetowym przedsięwzięciu 20th Century Fox – „Obcy 3”.
Bezpośrednie podejście Finchera do tworzenia filmów pozwoliło mu stworzyć serię wysoko ocenianych obrazów, takich jak „Siedem”, „Fight Club”, „Zaginiona dziewczyna” oraz, ostatnio, jego duża produkcja dla Netflixa – „Mank”. Dzięki pracy we wszystkich aspektach kina, zamiast podchodzić do nauki swojego rzemiosła w konwencjonalny sposób, Fincher zdobył nieocenioną wiedzę o branży filmowej od podstaw. „Reżyseria to nie rysowanie schludnego obrazka i pokazywanie go operatorowi,” powiedział kiedyś Fincher. „Nie chciałem iść do szkoły filmowej. Nie wiedziałem, jaki to ma sens. Faktem jest, że nie rozumiesz, czym jest reżyseria, dopóki słońce nie zacznie zachodzić, a ty musisz nakręcić pięć ujęć, z których dostaniesz tylko dwa.”
Dodał: „Tworzenie filmów nie polega na tym, żeby tylko przymocować kamerę do aktora, użyć steadicamu, nakierować ją na jego twarz i podążać za nim przez cały film; to nie o to chodzi w sztuce filmowej. Nie chodzi tylko o uzyskanie dobrego występu. Chodzi też o psychologię filmowego momentu i psychologię przedstawienia tego, tego okna.”
Będąc jawnie kinomanem, Fincher zawsze oddawał hołd niektórym ikonicznym momentom filmowym, które ukształtowały jego wizję, a kilka lat temu stworzył ręcznie napisany wybór tych filmów, który można zobaczyć poniżej.
Co ciekawe, odnosząc się do filmu „Szczęki”, Fincher powiedział kiedyś: „Nie wiem, jak bardzo filmy powinny bawić. Dla mnie zawsze interesują mnie filmy, które pozostawiają blizny. To, co kocham w ‘Szczękach’, to fakt, że nigdy więcej nie poszedłem pływać do oceanu.”
Przypomnijmy kilka filmów z Filmografii Davida Finchera: The Killer (2023), Mank (2020), Zaginiona dziewczyna (2014), Dziewczyna z tatuażem (2011), The Social Network (2010), Ciekawy przypadek Benjamina Buttona (2008), Zodiac (2007), Panic Room (2002), Fight Club (1999), The Game (1997)…
David Fincher przedstawia swoje 26 ulubionych filmów wszech czasów
- Butch Cassidy and the Sundance Kid [Butch Cassidy i Sundance Kid]– George Roy Hill, 1969.
- Chinatown – Roman Polanski, 1974.
- Dr. Strangelove – Stanley Kubrick, 1964.
- The Godfather Part II [Ojciec chrzestny II] – Francis Ford Coppola, 1974.
- Taxi Driver [Taksówkarz]– Martin Scorsese, 1976.
- Being There [Wystarczy być] – Hal Ashby, 1979.
- All That Jazz [Cały ten zgiełk]– Bob Fosse, 1979.
- Alien [Obcy – 8. pasażer „Nostromo”] – Ridley Scott, 1979.
- Rear Window [Okno na podwórze] – Alfred Hitchcock, 1954.
- Zelig – Woody Allen, 1983.
- Cabaret [Kabaret]– Bob Fosse, 1972.
- Paper Moon [Papierowy księżyc] – Peter Bogdanovich, 1973.
- Jaws [Szczęki]– Steven Spielberg, 1975.
- Lawrence of Arabia [Lawrence z Arabii]– David Lean, 1962.
- All the President’s Men [Wszyscy ludzie prezydenta] – Alan J. Pakula, 1976.
- 8½ – Federico Fellini, 1963.
- Citizen Kane [Obywatel Kane]– Orson Welles, 1941.
- Days of Heaven [Niebiańskie dni] – Terrence Malick, 1978.
- Animal House [Menażeria] – John Landis, 1978.
- Road Warrior [Mad Max 2 – Wojownik szos] – George Miller, 1981.
- The Year of Living Dangerously [Rok niebezpiecznego życia]– Peter Weir, 1982.
- American Graffiti – George Lucas, 1973.
- Terminator – James Cameron, 1984.
- Monty Python and the Holy Grail [Monty Python i Święty Graal] – Terry Gilliam, Terry Jones, 1975.
- The Exorcist [Egzorcysta] – William Friedkin, 1973.
- The Graduate [Absolwent]– Mike Nicholls, 1967.
A czy wy się zgadzacie z tą listą?
