Zwykle mamy do czynienia z pomieszczeniami na etapie budowy, remontu, wykańczania lub kiedy są tzw. gołe ściany. Znacznie rzadziej klienci zgłaszają się z pomieszczeniami już funkcjonującymi. Problem polega na tym, że zwykle w takich pomieszczeniach mamy ograniczone możliwości. Musimy zaadaptować się do istniejących już warunków. Rozkładów mebli, zabudów gipsowo-kartonowych i ogólnie rozumianych koncepcji wykończeniowych.

Wchodząc do takich pomieszczeń musimy zwykle tak zaplanować prace, aby przysporzyć jak najmniej problemów domownikom. Co oznacza, że prace tzw. „brudne” i hałaśliwe ograniczamy do niezbędnego minimum.

Tak też było w tej sytuacji. Klient dysponował pomieszczeniem „rozrywkowym” do oglądania telewizji, słuchania muzyki, gdzie można miło spędzić czas w gronie rodzinnym. Ten istniejący już pokój do kina domowego nie do końca spełniał swoją rolę. Owszem, pokój był wyposażony w system kina domowego, ale jak to bywa w takich sytuacjach – z kinem miało to niewiele wspólnego. Po konsultacjach i rozmowach przedstawiliśmy naszą wizję na pomieszczenie. Czyli jak możliwie najmniejszym nakładem pracy, stworzyć pokój do kina domowego i relaksu.

Przeznaczenie dedykowanego pomieszczenia na pokój rozrywki pozwala na najbardziej spektakularne efekty. W domowej sali kinowej można pozwolić sobie na wykreowanie przestrzeni, której celem jest stworzenie optymalnych warunków dla dźwięku i obrazu. Zamknięcie się w tak stworzonym świecie pozwala na czas seansu przenieść się w immersyjny i nierzeczywisty świat filmu i wydarzeń sportowych. Odrywając się od rzeczywistości. Czas spędzony tak zaprojektowanym i wykonanym pokoju do kina domowego powoduje szybsze bicie serca i wiele niezapomnianych wrażeń.

Pokój do kina domowego zlokalizowany jest w piwnicy domu. Ma wymiary około 37m2 i wysokość około 270cm. Według oczekiwań inwestora, salka miałaby pomieścić 2 rzędy widzów, z których pierwszy rząd zasiadywałby w fotelach kinowych, zaś drugi rząd na wygodnej kanapie. Z tyłu znajduje się barek, który ma większe obłożenie podczas imprez w gronie znajomych oraz wydarzeń sportowych. Inwestor z racji na zamiłowania do sportu, sporą część czasu spędzonego w kinie ma zamiar poświęcać na oglądanie wydarzeń sportowych. Jak wspomnieliśmy na początku – sporo elementów w pomieszczeniu było już wykończonych i wyposażonych. Musieliśmy zaadoptować się do nich, tworząc spójną całość.

Projektor kinowy to maszyna generująca wielki i wyraźny obraz. W połączeniu z ekranem projekcyjnym dba o utrzymanie kinowych emocji na wysokim poziomie. W budowanych przez nas pokojach kinowych staramy się o ile jest tylko taka możliwość ukrywać projektory w dedykowanych zabudowach lub pomieszczeniach technicznych. Pozwala to utrzymać niski poziom hałasu w pomieszczeniu, zwiększając zakres dynamiki, oraz co równie istotne utrzymać wysoką estetykę wnętrza. W pomieszczeniach o niedużych rozmiarach lub już wykończonych, znacznie trudniej jest zaplanować zabudowy maskujące projektor. W naszym pomieszczeniu najlepszym rozwiązaniem było maksymalne oddalenie projektora od ekranu kinowego. Zwiększając trasę tracimy nieco na jasności, ale zyskujemy na estetyce oraz na cichszej pracy odczuwalnej przez widzów.

Standardem w pokojach kinowych jest umiejscowienie głośników przednich za ekranem ramowym dźwięko-przepuszczalnym. Za nim mamy ukryte 3 głośniki przednie – lewy, centralny i prawy. Dodatkowo jeśli stosunek szerokości ekranu do szerokości pomieszczenia ma odpowiednie proporcje to warto umiejscowić subwoofery za ekranem. Chowając tym samym wszystkie komponenty audio ściany przedniej. Dźwięk dochodzących do widzów z ekran powoduje, że mamy idealną synchronizację i zbieżność dźwięku z obrazem.

Dialogi wypowiadane są przez postacie na ekranie, odgłosy maszyn, urządzeń czy też natury mają swoje lokalizacje na ekranie. Nie mamy dysonansu, spowodowanego brakiem spójności pomiędzy zmysłami postrzegania. W typowych systemach kina domowego, które znajdujemy w salonach zwykle głośnik centralny jest pod ekranem, a głośniki przednie po bokach ekranu. Jest to nienaturalne zjawisko, kiedy dźwięk nie zgadza się z obrazem (wyobraźmy sobie, że nasz rozmówca rusza buzią, a dźwięk dochodzi do nas nie z ust, a z boku). Nasz umysł rejestruje to jako zjawisko nienaturalne, ale szybko się dostosowuje. Natomiast standardem w świecie filmowym i branży kinowej jest stosowanie ekranów przepuszczających dźwięk i montaż głośników za ekranem. Ta kwestia nie podlega dyskusji o ile tylko pozwalają na to warunki montażowe.

Najdalej zlokalizowani widzowie są w odległości ok 480cm od ekranu, zaś widzowie siedzący z przodu są około 340cm od ekranu. Układ widzów tworzy odpowiednio kąt 49 stopni i 36 stopni dla ekranu o podstawie 305cm. Format obrazu został nakreślony przez preferencje oglądania głównego użytkownika. Sport jak i wszystkie kanały telewizyjne są nadawane w formacie 1.78:1 i taki też format ekranu został wybrany.

Zestawy głośnikowe przednie tworzą względem widzów w I rzędzie kąt ok. 45 stopni, co jest idealnym umiejscowieniem kolumn wedle standardów kinowych. Zapewnia najlepsze pokrycie dźwiękiem i scalenie dźwięku z obrazem. Za kanały frontowe posłużyły Procella audio P8, uzupełnione 2 subwooferami Procella Audio P15A. Wszystkie zestawy głośników znalazły się na ścianie za ekranem, w dedykowanej przestrzeni akustycznej. Dodatkowo za ekranem zamontowane zostały ustroje pochłaniające niskie częstotliwości.

Całość systemu nagłośnienia bazuje na standardzie Dolby Atmos 7.2.4. Czyli baza obejmuje 2 kanały boczne i 2 kanały tylne efektowe wraz z 4 głośnikami nad głowami słuchaczy. Za nagłośnienie sufitowe odpowiadają zestawy Procella Audio P5.

Subwoofery zlokalizowane są w sposób umożliwiający redukcję rezonansów związanych z szerokością pomieszczenia. Oba zestrojone są za pomocą zewnętrznego DSP, a następnie skalibrowane przy udziale systemu Dirac Live.

Na końcu zaś zweryfikowane i potwierdzone za pomocą zewnętrznych systemów pomiarowych i odsłuchów. Tak, aby pokój kinowy brzmiał jak najlepiej.

Adaptację akustyczną poprzedziliśmy wykonaniem analizy czasu pogłosu za pomocą analizy statystycznej i opracowaniem kilku wariantów adaptacji. W celu obliczenia czasu pogłosu w pokoju kinowym zastosowaliśmy metody predykcji czasu pogłosu z wykorzystaniem tzw. statystycznej teorii pola akustycznego. Kluczem dla zachowania odpowiedniej równowagi pomiędzy dźwiękiem bezpośrednim, a żywym było zaplanowanie odpowiedniego czasu pogłosu. Opracowany wariant adaptacji akustycznej pomieszczenia pozwolił na uniknięcie wad akustycznych pogarszających odbiór materiałów audio, takich jak min. echo trzepoczące, filtr grzebieniowy w punkcie odsłuchowym czy silny wpływ rezonansów pomieszczenia.

Na suficie zamontowaliśmy ustroje pochłaniające, eliminujące niebezpieczeństwo związane z echem trzepoczącym i obniżające czas pogłosu dla wysokich częstotliwości. Na ścianach bocznych wykorzystaliśmy panele pochłaniające wykonane z prasowanych włókien poliestrowych o głębokości 7cm. Do uzupełnienia adaptacji ściennej, w celu właściwego dopasowania czasu pogłosu, zamontowaliśmy dodatkowe panele pochłaniające perforowane nastrojone na maksymalne pochłanianie w oktawie 125 Hz.

W okolicy widzów po bokach ekranu zawisły ustroje rozpraszające, których zadaniem było poszerzenie obszaru odsłuchu i stworzenie zjawiska przestrzenności.

Ostatnim elementem adaptacji akustycznej był montaż pułapek basowych, koniecznych do złagodzenia wpływu rezonansów pomieszczenia. W tym zakresie zastosowaliśmy szerokopasmowe pułapki basowe.

Przed adaptacją akustyczną czas pogłosu RT60 dla pomieszczenia pokoju do kina domowego wykończonego wynosił ok. 0,65 sek z wyraźnie wydłużonym wybrzmieniem niskich częstotliwości. Po adaptacji akustycznej czas RT60 osiągnął pożądane 0,35 sek ze stosunkowo niewielkim wydłużeniem dla częstotliwości poniżej 100Hz.

Scena dźwiękowa stała się bardziej namacalna a dźwięk był czysty niczym woda w górskim strumyku. Podczas scen pościgów, dźwięk rozchodził się we wszystkie strony i rozciągał w ten sposób, że uczestniczyliśmy w akcji. W scenach mających miejsce na otwartych przestrzeniach dźwięk przenosił nas do dużych i otwartych powierzchni. W wąskich i klaustrofobicznych miejscach, dźwięk był punktowy i oddawał atmosferę zagrożenia. Przy muzyce i koncertach wokale były znakomicie nakreślone, z uwydatnieniem wszystkich niuansów skali głosu wokalisty. Bas zachowywał się w sposób kontrolowany, pojawiał się punktowo w znikał w czasie przewidzianym przez reżysera ścieżki filmowej. Nie było rozciągania się basu po pomieszczeniu, ani mowy o braku jakiejkolwiek precyzji.

Obraz na ekranie projekcyjnym ma doskonałą plastyczność dzięki rozszerzonej palecie barw, jaką oferuje laserowy projektor Sony VPL-VW790ES. Czernie i ciemne elementy sceny filmowej obfitują w szczegóły i detale. Widać wyraźne stopniowane szarości i wyciągnięte detale w najciemniejszych scenach. Dzięki czemu scena wydaje się mieć dużą głębię i jest rozciągnięta dynamika. Efekt immersji dźwiękowej jest spójny z plastycznym i wciągającym obrazem z projektora laserowego Sony VPL-VW790ES.